De eerste Finse dagen...

18/01/2009: Dag 1 in Turku ...
De wekker werd gezet om 9.30. Ik had niet heel goed geslapen, dus was al wakker voor mijn wekker afliep. Ik zag geen teken van leven bij Anne – Cathérine, dus heb ik maar gegeten, een douche genomen en mijn starting package afgewassen. Om kwart voor 11 nog geen teken van leven ... om 11.00 zouden de tutors komen ... Toch maar even gaan kloppen ... Oeps, Gsm stond nog op de tijd van in België. Stipt 11.00 stonden de tutors aan de deur om ons mee te nemen naar Turku. We zijn met de bus tot op Kauppatori, het marktplein, gegaan. Maar daarvoor zijn we eerst nog even langs de school gegaan. Aangezien het zondag was, viel hier niet veel te beleven. Maar zo wisten we wel hoe we morgen naar de school zouden moeten stappen. In Turku hebben we heel veel gezien, maar eerst en vooral hebben we er voor gezorgd dat we in Finland bereikbaar zouden zijn. We hebben ons een Finse gsmkaart gekocht. Om alles te installeren en nummers uit te wisselen, hebben we in het shoppingcenter iets gedronken, zodat we goed warm hadden voor de rest van de dag...Het bleek nodig te zijn. Ze hebben ons het hele centrum van Turku laten zien. We gingen ook naar de toeristische info waar we heel wat informatie boekjes konden meenemen. We gingen ook een kijkje nemen in de kathedraal van Turku, waar op dat moment een doop aan de gang was. Tegen 15.00 kregen we toch wel koud en honger, maar we moesten nog een uurtje wachten voor Eva haar bus terug naar huis kon nemen. We zijn dan nog maar even langs het museum gelopen en gaan kijken waar ik de komende weken mijn stage ga doen. Op deze manier hebben we ook het station gezien. Een half uurtje later kregen we toch écht koud en hebben we ons zelf nog even opgewarmd in het shoppingcenter. Om 16.00 hebben we de bus terug genomen, richting ons appartementje en hebben we er nog een rustig avondje van gemaakt en niet veel speciaals meer gedaan.

19/01/2009: Het regelen van de praktische zaken gaat van start ...
9.30: Afspraak met Mary – Ann Kaukinen. We komen aan de receptie van de school om ons aan te melden. De vrouw die achter de receptie zat verstond niet welke naam we zeiden. Toen we hem opschreven wist ze pas over wie het ging. We hadden de klemtoon anders gelegd. Vreemde toestanden in Finland! De klemtonen op de woorden worden heel anders gelegd, wat een vreemd geluid geeft, vind ik! M.A. stelde zich onmiddellijk voor als ‘Ankku’ omdat dit voor Finnen gemakkelijker uit te spreken is. Ok, vanaf nu noemen we haar ook zo. Met haar moesten we de lessen en de stages bespreken. Eerst werden we voorgesteld aan een deel van het docententeam. Verder kregen we de telefoonnummers mee van de stagebegeleiders zodat we deze konden contacteren. Ook de medische dingen moesten in orde gebracht worden. En waarvoor ik al vreesde ... Enkele van deze testen moeten opnieuw gedaan worden. Joepie! Wat de lessen betreft...Kregen we te horen dat we de dag er achter al zouden beginnen met de Finse les en dat een tweede vak op woensdag zou beginnen. De stages beginnen maandag. Ik ben benieuwd! De lessen vallen altijd ’s avonds, zodat we overdag naar de stage kunnen gaan. De stage zal lopen tot 20 maart.
We kregen ook nog een snelle rondleiding op het verdiep waar de meeste lessen van ergotherapie zullen gegeven worden.
Om 11.00 hadden we een afspraak met onze tutors. Zij lieten ons de rest van de school zien, meer de praktische zaken. Onder andere het PC – lokaal, het koffie lokaal, de cafetaria. We hebben ook samen gegeten.
De volgende persoon die op de agenda stond was Heidi Hakkala. Deze persoon zorgde ervoor dat al onze administratie voor de school op een half uurtje in orde was. Alles was zeer goed voorbereid. Wij moesten alleen hier en daar een handtekening zetten om er voor te zorgen dat alles in orde was. Er werd voor gezorgd dat we een studentenkaart kregen, een kortingskaart om te eten in de cafetaria, papieren voor een verminderingskaart bij trein en bus, allemaal heel nuttig dus!
Wanneer we terug op het appartement kwamen hebben we ons direct gestort op het werk dat we nog hadden voor in België: Stage – thesis ... Het was ons, bij Ankku, al snel duidelijk geworden dat we het hier heel druk zouden krijgen: Stage – lessen – opdrachten – stagebezoeken... Een feesterasmus zal er niet echt in zitten vrees ik!
We hadden nog niks ‘in huis’ dus om 19.00 zijn we toch maar eens naar de supermarkt vertrokken om grote boodschappen te doen. We hadden zelfs een valies mee om alle inkopen in te steken...Mensen keken nogal raar...Hoe zou je zelf zijn?! Daarna hebben we, voorbeeldig als we zijn, nog flink verder gewerkt aan schooldingen en niet veel speciaals meer gedaan.

20/01/2009: Het regelen van de praktische zaken kan afgerond worden ...
10.30 werden we verwacht in de bieb op school. We gingen iets vroeg zodat we onze mails e.d. nog eens konden nakijken. 10.45, nog geen beweging te zien...Vreemd, iedereen is zo stipt in Finland. Nog eens aan de balie gaan vragen...Deze mensen wisten er niet veel van af en stuurden ons naar een vrouw, in een bureau! Spannend! De vrouw gaf ons zeer rustig de uitleg over alle mogelijke online databanken we konden gebruiken, heel interessant allemaal. Zeker als het systeem net hetzelfde is als in België, maar goed, dat weten we dan ook weer.
Om 12.00 hadden we opnieuw afgesproken met de tutors, om de laatste praktische dingen te gaan regelen. Starting package moest betaald worden, contract van het appartement moest betaald worden, internet moest aangevraagd worden en we moesten dringend een buskaart regelen! Om dit allemaal te doen moesten we van hier naar daar en hebben we alle kanten van Turku gezien. Zo kregen we ook een beeld van de studentenbuurt aan de Universiteit van Turku, heel anders dan de plaats waar wij nu zitten! Hopelijk is het internet nu snel in orde, zodat ik jullie sneller op de hoogte kan houden va nonze avonturen...
Ondertussen was de middag al lang voorbij en hadden we nog niets gegeten. Om 15.00 nog even langs de winkel voor eten, en hebben we voor de eerste keer gekookt! Jammie!
Ook onze eerst Finse les die ook op het programma stond vandaag, mag ik zeker niet vergeten!
Spanning! Nieuwe mensen leren kennen! Er was veel volk .. Ongeveer 60 man ofzo. We zagen studenten van veel verschillende nationaliteiten. De les op zich was een beetje raar, niet altijd even boeiend...Afwachten voor de les van volgende week! Eerst nog ons huiswerk maken tegen dan en de woordjes leren...Jaja, je leest het goed!
We hoopten nog iets te kunnen doen met de studenten achteraf, maar iedereen pakte zijn boekentas in en was weg. Hier en daar hebben we wel nog even met iemand gesproken. Sommigen zullen we morgen zien bij de les Get Finternational.
We zijn na de les dan maa richting ons appartement getrokken en hebben er nog eens twee uurtjes hard voor school gewerkt! Daarna hebben we samen nog naar een film gekeken en zijn we onze bedjes in gekropen. Klaar voor de dag die morgen zou komen!

21/01/2009:
Om 10.00 heb ik de bus naar school genomen omdat ik wat mailtjes moest versturen in verband met mijn thesis. Een uurtje later hadden we een afspraak met Kriistina, een docent van de fysiotherapie. Ze gaf ons een rondleiding in het ‘Fysioterapia Ruisklinika’ op de campus zelf. Hier komen individuele patiënten en groepen (zoals brandweermannen/ voetbalteams/verpleegkundigen in opleiding) naartoe voor therapie, assessment en testing en advies. Het zag er niet echt uit zoals een echt ziekenhuis. Ze hadden er wel heel wat materiaal en assessment instrumenten. Er zijn ook studenten die daar hun stage doen.
Na dat we ’s middags op school gegeten hadden, zijn we te voet terug naar ons appartementje gegaan. We hadden de bedoeling om te kijken hoe lang we er op zouden stappen, zodat we er een idee van hadden. Maar toen begonnen we met kleinere padjes te nemen en hier en daar wat foto’s te trekken. Het is dus niet gelukt om direct naar het appartement te gaan, dat zal voor een andere keer zijn.
Toen we aan ons appartement kwamen wilden we nog even de buurt verkennen. We zagen een vreemd koppel aan hun auto staan, samen met hun dochtertje. AC sprak deze mensen aan. Al snel kwamen we te weten dat ze oorspronkelijk van Pakistan kwamen. Voor we het wisten werden we uitgenodigd voor een kop koffie en stonden er gebakken kippenstukjes en Pim’s koekjes voor onze neus. In het begin vertrouwde ik het zaakje niet helemaal, ik was toch een beetje argwanend. Ik wou niet echt persoonlijk worden. Toen de man vroeg of we al internet hadden heb ik met een omweg proberen te zeggen dat we het niet op de kamer hadden en het enkel op school konden controleren...Ik voelde mij niet helemaal op mijn gemak. Om te kunnen vertrekken een leugentje om best wil...We zeiden dat we nog naar school moesten. Een klein uurtje later, als al de kippenstukjes opgegeten waren, konden we vertrekken naar ons eigen appartementje. Deze mensen wilden ons zelfs gratis tickets naar Stockholm aanbieden. Gelukkig waren ze niet geldig in het weekend en kunnen wij alleen maar ik het weekend gaan. Ik zou mij er niet goed bij gevoeld hebben! We mochten altijd nog eens langs komen...Geen idee of we dat nog gaan zien.
Wanneer we uiteindelijk op ons appartementje kwamen hebben we direct de ‘taak’ over het ziekenhuis gemaakt. Zodat we ons hier niet teveel zorgen meer moesten over maken. Ook daarna hebben we nog even verder gewerkt aan onze opdrachten voor in Brussel.
Om 17.30 werden we bij Heini verwacht. Ze zou ons meenemen naar onze tweede les in Finland, namelijk Get Finternational. De bedoeling van deze lessen is dat de verschillende culturen en nationaliteiten bij elkaar komen. We werden verplicht om met de andere mensen te praten. We moesten ons verdelen in groepjes van zes personen en discussiëren over de verschillende landen van afkomst in ons groepje. We moesten proberen om voor elk land drie adjectieven te vinden die het land beschrijven...Niet gemakkelijk als je in een groep van drie personen zit, en er uit de twee andere geen echt nuttige praat komt...Geen echte succesvolle ervaring dus. Gelukkig had AC meer geluk en had zij wel goede contacten kunnen leggen. We zijn samen met Eva en nog 3 anderen nog een warme chocomelk gaan drinken in het centrum van Turku. Al snel schoten we nog met 4 over, nog een meisje uit Korea en Frankrijk. Ze blijken heel dicht bij ons te wonen. Telefoonnummers en e-mailadressen werden uitgewisseld. We leerden ook een jongen kennen, oorspronkelijk uit Venezuela, maar woont nu sinds 3 jaar in Finland. Hij kent heel veel van Turku en organiseert veel mee. Hij zou ons hier zeker van op de hoogte houden. Dat belooft!
Nu is het half elf en ben ik super moe! Ik kreeg net nog een super lief berichtje van Fré en met die gedachte ga ik mijn bedje in, nog wat in de boekjes lezen en daarna slapen ... Klaar voor een volgende dag morgen!
Slaapwel!