..

23/01/2009: Buikpijn!
De dag begon goed: ontbijt – doucheke: alles wat je zou willen op een vrijdag ochtend! In de voormiddag zijn we op het appartement gebleven en hebben we nog wat gewerkt. Ook na de middag was dit ons plan. Tegen 16.00 hadden we afgesproken met Heidi en Elisa, de twee meisjes die van september tot november op erasmus zijn geweest in België. We hadden ze al een keer in de gang op school tegen gekomen en keken er zo naar uit om de meisjes terug te zien. Ze lieten ons het shoppingcenter zien en we liepen nog wat rond in Turku city. Daarna gingen we naar een caféetje: ‘Poro’. Deze naam kon AC zich herinneren van Annik en Nikki, die hier vorig jaar waren. We kwamen er binnen...en het was inderdaad de moeite. Het was er heel gezellig. De uitbaters probeerden de sfeer van Lapland naar Turku te brengen. Ik denk dat we daar nog wel naartoe zullen gaan. Tegen 18.00 keerden we terug naar ons appartement want een uurtje later werden we verwacht op het appartement van Delphine, het Franse meisje. We zouden er samen met haar en het Koreaanse meisje eten. Op donderdag had Alvaro ons uitgenodigd op een Latinofeestje, waar we allevier zin in hadden. We zouden er naartoe trekken na het eten...Maar...we gingen naar de supermarkt om eten en drinken te kopen. Het was ons al niet duidelijk wat Delphine juist in huis had en al klaargemaakt en wat de plannen waren. We hebben op alles ‘Ja’ gezegd...En haar laten doen...We kwamen terug met de boodschappen en dachten dat we twee dingen zouden klaarmaken, om genoeg te hebben voor vier personen. Maar neen...Er werd een pot rijst gekookt en een pot Uncle Ben’s opengedraaid. Ervoor hadden we nog wat chipskes gegeten om de eerste grote honger te stillen. Mmm, lekker zul je denken...Jaja, dat was het ook, maar plots kregen we allevier hevige buikpijn! Niet zomaar het gevoel dat je teveel gegeten hebt, maar echte buikpijn...We konden niet meer uit de voeten. Zo hebben we nog bijna 1,5 uur op het appartement van Delphine gezeten. Van Latino – feestje zou ook niet veel meer in huis komen. Voor iedereen zo een beetje ziek werd was het echt heel fijn. Het meisje van Korea is echt hilarisch als ze iets zegt...Op een bepaald moment had ik de slappe lach, maar ik schaamde me wel een beetje! Ze kon er tenslotte zelf niets aan doen. Maar geef toe...Als het al twee minuten stil is...En iemand zegt plots’I’m so happy!’...Je zou toch voor minder, niet?
Toen AC en ik besloten om te vertrekken, zeiden Delphine en Nathalie dat ze zouden meegaan voor een kort wandelingetje. Maar eerst zouden we nog snel even dag zeggen bij Cam en Holly, een koppel uit Canada. Wat een snelle ‘hallo’ moest worden, is uitgedraaid op een heel gezellige avond bij deze mensen. Delphine en Nathalie waren er niet meer bij, zij gingen liever wandelen. We hebben de rest van de avond heel goed met deze mensen kunnen praten en voor we het wisten was het twee uur later. Toen besloten we toch maar naar huis te gaan. Het bezoek aan Cam en Holly heeft voor mij de avond wel goed gemaakt! Om half één zijn we ons bed in gekropen, zodat we er de volgende dag op een deftig uur uit konden om op avontuur te trekken!

24/01/2009: Dag 8 in Finland:
08.30: De wekker, grijs weer buiten...Wat gaan we doen? We gaan op pad, dat was het besluit. We stippelden de route een beetje uit voor we vertrokken en hadden besloten om te stappen tot aan de haven in Turku. Een beetje verder ligt ook nog het kasteel van Turku...We gaan er een kijkje nemen! Op zich stelde het allemaal niet zo heel veel voor, maar toch fijn om het gezien te hebben. Onderweg was het wel koud. Op zich vallen de temperaturen van –2° wel mee, maar door de wind voelt het gewoon veel kouder aan! Mijn handen waren bevroren! We besloten een andere terugweg te nemen naar het centrum, het was ondertussen al middag. Ineens stopte er net naast ons een bus en we besloten deze bus toch maar te nemen tot in het centrum. We aten er iets en trokken naar de bibliotheek om er onze mailtjes nog eens na te kijken. Ondertussen konden we ook nog een beetje opwarmen.
15.00: De bus terug naar het appartement – onderweg nog even eten kopen voor de komende dagen. Ondertussen voelde ik mij weer niet zo goed...Het eten van ’s middag bekwam me niet goed...ai ai ai! Toch maar even mijn bedje in gekropen wanneer ik op het appartementje kwam. Daarna ook nog even aan de thesis gewerkt.
19.30, we waren nog aan het eten...De deurbel. Twee van de drie Chileense meisjes die we hadden leren kennen, stonden voor de deur om te vragen of we ’s avonds mee weg wilden gaan. Het leek ons wel leuk, ze zouden ons tegen 22.00 komen halen. AC had mij al verwittigd dat het gerust een kwartier tot half uur later kon zijn. Maar toen ze er om 22.30 nog niet waren, werden we toch een beetje zenuwachtig. Uiteindelijk kwamen ze een kwartiertje later opdagen. Ze namen ons mee naar een bar ‘Klubi’, waar we eerst grondig gecontroleerd werden op onze identiteit en leeftijd. Uiteindelijk was alles ok en mochten we naar binnen. Maar zoveel stelde het niet voor...Super veel marginale mensen...Ik vind het erg dat ik het zo moet zeggen, maar het wás echt zo. De muziek was ook echt niet goed...Ohjee, dit zou ik echt geen uur uithouden. Twee meisjes gingen naar een andere bar om te kijken of het daar beter was...1,5 uur later waren ze terug en besloten we met z’n allen naar daar te trekken. We waren ondertussen al met 7 meisjes op stap. Toen we aan ‘El Gringo’ aankwamen, mochten we van de buitenwipper niet meer binnen, omdat het ondertussen al te druk was. Jeeej...We besloten dan maar naar ergens anders te gaan...Weer controle...En ik had een probleem...De buitenwipper zei dat de minimum leeftijd 22 jaar was...Ja lap...Tof! Omdat hij zag dat we met een hele groep waren, mocht ik uiteindelijk toch mee binnen. Ondertussen hadden de Chileense meisjes het duidelijk laten verstaan dat het hun allemaal niet aan stond...Alsof het onze fout was dat de andere bar vol was...We zaten er een kwartier, tot de buitenwipper kwam zeggen dat we moesten kiezen: Iets drinken of vertrekken. Het werd dan maar het tweede...De Chileense meisjes zouden terug naar Klubi trekken, maar daar hadden AC en ik helemaal geen zin meer in, we besloten de bus terug naar ons appartementje te nemen.
Deze keer moesten we de nachtbus nemen...Die een andere route neemt dan overdag...We zaten de hele rit te kijken waar we moesten bellen om af te stappen. Ik had echt het gevoel dat we volledig de verkeerde richting op gingen...Maar mijn gevoel liet mij deze keer in de steek...Na 20 minuten zagen we herkenbare punten en konden we bellen.
1.00: Aankomst op appartement en snel bedje in!